Harry ging al tien minuten lang volledig uit zijn dak. Hij had de gewoonte om overal wel een fout in te zien: van hoe een brief ondertekend werd tot het niet volgen van de regels voor het opstapelen van papier. Maar vandaag waren zijn klachten enigszins gegrond: John was gisteren vergeten een verslagrapport op te sturen. Maar dat was nog altijd geen reden om te schreeuwen. Want er was toch niemand aanwezig geweest om het rapport te openen gisteravond.<\/p>\n
John wist dat hij geen poot had om op te staan. Harry had vorige maand immers ook al de systeemadministrator aangepakt voor het ongeordend achterlaten van wat kabels op haar bureau.\u00a0 Hij zei dat alles netjes en geordend moest zijn. De systeemadministrator pakte de kabels op, gooide ze op Harry\u2019s bureau en nam ter plekke ontslag. Fijn voor haar, dacht John, maar ik kan me dat niet veroorloven. Dus in plaats daarvan luisterde hij geduldig terwijl zijn baas, met zijn gezicht rood aangelopen, trillend van woede, hem uitfoeterde.<\/p>\n
\u201cWat een belachelijke kerel,\u201d dacht John achteraf, toen zijn baas terug zijn kantoor inliep. Zijn humeur was de rest van de dag verpest. Hij voelde zich volledig gedemotiveerd.<\/p>\n
Een melding van zijn IM-programma trok zijn aandacht: Mark, die aan de tafel naast hem zat, had hem een link gestuurd naar de OneDrive van het bedrijf.<\/p>\n
\u201cWat is dat?\u201d Stuurde John terug.<\/p>\n
\u201cOpen het en je zult het zien ;)\u201d<\/p>\n
\u201cIk ben niet in de stemming.\u201d<\/p>\n
\u201cOpen het en je zult zien dat je je beter voelt :))))\u201d<\/p>\n
Dus John klikte op de link. De map bevatte een PowerPoint-bestand, dus John klikte op de bestandsnaam om hem te openen. De presentatie was \u00e9\u00e9n enkele slide met een video-loop. Een trillend klein mannetje liep over het scherm en vloekte op alle voorwerpen die hij onderweg tegenkwam. Boven het hoofd van de man verschenen tekstballonnen waarin hij op de tafel vloekte omdat die te vlak was, op de brandblusser omdat die rood was, enzovoorts. Toen schopte hij woedend een kantoorstoel uit het beeld, en liep hij opnieuw langs de tafel. Door het kapsel van de man was het overduidelijk op wie deze karikatuur gebaseerd was. Het was stom. Maar grappig.<\/p>\n
\u201cWaar heb je dit vandaan? Heb je dit zelf gemaakt? :)\u201d<\/p>\n
\u201cGeen idee, ik weet niet wie het gemaakt heeft, maar het doet al twee weken lang de ronde op kantoor.\u201d<\/p>\n
\u201cIk hoop alleen dat Harry het niet te zien krijgt. Ik vraag me af wie dit gemaakt heeft.\u201d<\/p>\n
\u201cAch, ongeveer het halve bedrijf is boos op hem.\u201d<\/p>\n
Stom of niet, de animatie had hem wat opgebeurd, en aan het einde van de dag voelde John zich een stuk beter.<\/p>\n
Maar de volgende dag stond het hele bedrijf voor een vreselijke verrassing. Het gebouw was afgesloten, maar zat vol met vreemde mensen van een bedrijf dat forensisch onderzoek doet, en die harde schijven uit de computers aan het verwijderen waren.<\/p>\n
John probeerde zich te herinneren of er iets vreemds was gebeurd op <em>zijn computer<\/em>. Hij kon niets bedenken, behalve die ene video. Er was iets vreemds aan de manier waarop Mark die had verzonden. Het bedrijf had een tijdje terug sociale media geblokkeerd, dus het team deelden memo\u2019s normaal gesproken via de e-mail. Hij had nooit eerder OneDrive gebruikt. John ging naar Mark toe.<\/p>\n
\u201cLuister, ik wilde je iets vragen. Waarom stuurde je me die presentatie via OneDrive in plaats van een e-mail?\u201d<\/p>\n
\u201cWelke presentatie? O, ik weet al waar je het over hebt. Ik geloof dat de eerste die hem per e-mail probeerde versturen een foutmelding kreeg, dus iedereen stapte toen over op IM en OneDrive.<\/p>\n
\u201cWat voor foutmelding?\u201d<\/p>\n
\u201cHoe moet ik dat weten?\u201d<\/p>\n